Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγώνες κοινωνικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγώνες κοινωνικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17 Νοε 2021

Αγώνας

 


Μια ζωή σημαδεμένη από τη μοίρα
δικαιοσύνης θύμα ταμένη από πατέρα κι από μάνα
δικαιοσύνης θάμα σα σκαφτιάς γυρεύω
σέρνοντας πόδια και μηρούς και όχι δίχως φύρα.

Ο νους μαραίνεται σαν εννοεί με πόνο
τους χίλιους τρόπους που δουλεύει το κακό
ασίγαστο αργόσχολο ευρηματικό
μ' ένα χαμόγελο που δόντια δείχνει μόνο

και σφυρίζει όσο σε σιγοκαίει και τσιτσιρίζει
— αγνή και φρέσκια σάρκα — ηδονικά
βάσταγε θόρυβο αβάσταχτο καρδιά
ταμένη από πατέρα κι από μάνα

δικαιοσύνης εργαζόμενη το θάμα
που έρχεται σαν καθυστερημένο λεωφορείο
όταν πια τέσσερις σε φέρουν σε φορείο
και όλοι σε υμνούν την ώρα εκείνοι αντάμα.

Ο πίνακας, με τον τρόπο του Μοντιλιάνι, έργο της
Magdalena Walulik

18 Μαΐ 2014

Σπιθαμὴ Γῆς






Τὴν ἴδια σπιθαμὴ γῆς
Θὰ ὑπερασπιστοῦμε
Μὲ τὰ χέρια              μὲ τὰ πόδια
Μὲ τὰ νύχια             μὲ τὰ δόντια
Μὲ τὴν ψῆφο           μὲ τὰ λόγια

Θὰ ἀναμετρηθοῦμε
Σὲ κατώφλια             σὲ ἀνώγεια
Σὲ μπαλκόνια           σὲ αὐλὲς
Σὲ πλατεῖες               σὲ ὑπόγεια
Συνοικίες                  γειτονιές

Τὶς βαθιὲς πληγὲς τοῦ χθὲς
ἀνταμώνουμε μὲ λάδι
μὲ κρασὶ συντροφικό

Χειρώνακτες σμιλεύουμε
Τὸ αὔριο μὲ πηλὸ
Τὸ αὔριο μιᾶς σπιθαμῆς γῆς
Ποὺ μᾶς στεργιώνει

Χρέος μας στὸ χελιδόνι
Στὰ σπλάχνα μας τ’ ἀποδημητικὰ πουλιά
Στοὺς γονεῖς μας      στὰ παιδιά

Αὐτὴ τὴ σπιθαμὴ γῆς
Θὰ τὴν ὑπερασπιστοῦμε
Ἐδῶ θ’ ἀνθίσουν πάλι
Τ’ ἁγιοκλήματα, οἱ δάφνες
Οἱ βασιλικοί.

4 Μαρ 2014

Μαύρος εξάγγελος



Ο πίνακας του Γιάννη Αδαμάκου


Μαύρος εξάγγελος
Στην πόρτα

Με στολή
Δικαστικού επιμελητή
Χαρτί σαν λάμα κοφτερό

Στην τηλεόραση
Σφυρίζουν για πολλοστή φορά
Τα βομβαρδιστικά
Των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ

Άνοιξε το μικρό παιδί
Και θάνατου σιωπή
Επλάκωσε το σπίτι

Νοικοκύρη
Μη γίνεις σαμουράι
Μάταιος πειρασμός το χαρακίρι

Της Χαβάης τα νησιά στο μεταξύ
Χορτάστηκαν με αίμα
Το σπιτάκι μου
Το παίρνουν ξένα χέρια
Που μακελέψαν το λαό...


----------------------------------------------

Το ποίημα αυτό γράφτηκε λίγο πριν το Πάσχα του 2012. Αύριο, 4 Μαρτίου 2014, στις 3.30 μ.μ στο Ειρηνοδικείο Χαλανδρίου  (Βασ. Γεωργίου και Κάλβου γωνία), γίνεται ο πρώτος πλειστηριασμός σε σπίτι άνεργης γυναίκας για χρέη στην Τράπεζα Πειραιώς. Επιτροπές πολιτών καλούν να είμαστε εκεί.

15 Ιαν 2014

Αριστερά της Καταγγελίας, ή στο Δρόμο της Ελπίδας


Know Hope, Δεν θα σε σώσουν οι καιροί, αλλά τ' αγκάλιασμά τους.



Ενώ οι μπουλντόζες της δεξιάς έχουν διαλύσει τα σύμπαντα, ενώ πάνω από τη χώρα περνά ήδη οδοστρωτήρας που πατικώνει τα χώματα και κλείνει τα όποια κενά, η δυσαρέσκεια δεν είναι η αναμενόμενη, παρά τα αρνητικά μεγέθη για τη συγκυβέρνηση που καταγράφουν –ξεκάθαρα πια– οι δημοσκοπήσεις.

Αντίθετα, υπάρχει μια ανάκαμψη του ιδεολογικού λόγου της δεξιάς, ίσως από την αδήριτη ανάγκη, ως σπάραγμα ενός κόσμου που δεν προτίθεται και δεν πρόκειται από μόνος του να παραδώσει την εξουσία, τουλάχιστον ομαλά.

Αρκετοί συμπολίτες μας ακόμη μοιάζει να πιστεύουν κάτι ολοένα και περισσότερο παράλογο: ότι δεν είναι η δεξιά που καταστρέφει με μπουλντόζα, αλλά η αριστερά που καταστρέφει με ένα σφυράκι.

Πρόκειται για μια συναισθηματική και όχι τόσο λογική προσέγγιση, αλλά προσωπικά επιθυμώ λίγο να τη διερευνήσω, παρατηρώντας τις αντιδράσεις του κοινού.

Ίσως λοιπόν αυτή η εντύπωση περί καταστροφής, μέσα από τις μεταλλαγές ενός καλειδοσκόπιου, να οφείλεται στην κατά πολύ προτιμώμενη χρήση ενός καταγγελτικού λόγου από την αριστερά – και πώς να μην καταγγελθούν οι ακρότητες του σήμερα, όταν αυτό που ζούμε μοιάζει περισσότερο με λογοτεχνική δυστοπία παρά με πραγματικό; Ίσως γιατί η ειρωνεία ενός κριτικού λόγου, που συνοδεύεται και με εσώτατο θυμό, μοιάζει να εκφέρεται με ποντιφική απολυτότητα, να μην αφήνει τελικά χώρο στον άλλο, να μην κατανοεί επαρκώς την πολλαπλότητα αλλά και τη συνθετότητα των πραγμάτων. Ένα κάπως μονολιθικό ιδεολογικό εποικοδόμημα παρουσιάζεται ως η μόνη αλήθεια, ένα στέγαστρο που ρίχνει πυκνή σκιά σε ό,τι μπορεί να φύεται από κάτω. Παράλληλα, συχνά αντλείται περηφάνια από έναν αιρετικό τρόπο σκέψης, αλλά η εμμονή σ' αυτό αφενός δεν αίρει την "ορθοδοξία" του εποικοδομήματος, αφετέρου γεννά ερωτήματα για το κατά πόσον γίνονται αντιληπτές οι ανάγκες της κοινωνίας, νοούμενης πλατύτερα.

Αντίθετα προς την καταγγελτική πολυλογία, πολλή σιωπή επικρατεί σε πολλές πτυχές του σχεδίου εξόδου, ενώ η σπείρα του θανάτου ολοένα σφίγγει γύρω από το λαιμό μας. Αυτό όμως είναι φυσικό, καθώς βρισκόμαστε σε μια ζούγκλα, όπου πρέπει εξ υπαρχής να ανοίξουμε το μονοπάτι με το μαχαίρι.

Η κοινωνία δεν θέλει πόλεμο, παρότι καιρός πολέμου. Θέλει να ησυχάζει στα έργα της. Αλλά και γενικότερα ισχύει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ακουμπήσει αρκετά ούτε να αναπαυθεί σε έναν αρνητικό και καταγγελτικό λόγο, ο οποίος οδηγεί σε συνεχή εγρήγορση και δηλητηριάζει την καθημερινότητα με ένα καθεστώς κόκκινου συναγερμού.

Έτσι ίσως εξηγείται η κατά τα άλλα παράξενη προθυμία με την οποία κάποιοι αφήνονται να παρασυρθούν και πάλι από ψευδολογίες και ψεύτικες υποσχέσεις.

Τη μια το "κάτσε χαμηλά και θα τη βγάλουμε καθαρή", την άλλη το "τρένο της ανάπτυξης", την άλλη το "δόγμα της ατομικής σωτηρίας"... Ψεύτικες υποσχέσεις προσφέρουν και ποικίλες νεόκοπες ομάδες στο χώρο της συντηρητικής και φιλελεύθερης δεξιάς, αλλά και μιας εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς, η οποία σε δυνατό φως δεν δείχνει να διαφέρει σε πολλά από τα πιο σκληρά νεοφιλελεύθερα δόγματα. Καθώς πολλά παλιά και γνώριμα στελέχη θέλουν να αναβαπτίσουν εαυτόν και να τον αποδώσουν πάλλευκο στην κοινωνία, επενδύοντας στην επόμενη μέρα, παρά το καταφανές της απάτης βρίσκουν μεγάλη ψυχολογική απήχηση στο κοινό εκείνο που δεν είναι έτοιμο να διαβεί το Ρουβίκωνα της αριστερής σκέψης, αλλά και εγρήγορσης. Αυτό το κοινό, άνθρωποι συγκρατημένοι, δειλοί, νουνεχείς, νοικοκυραίοι, συμφεροντολόγοι, φοβισμένοι, και όπως θέλετε πείτε τους, παραδίδουν εαυτόν αυτοβούλως στη φενάκη. Και ενώ φοβούνται να δώσουν μια ευκαιρία στην αριστερά, η οποία ουδέποτε κυβέρνησε τον τόπο, ανασύροντας όλα τα αντικομουνιστικά σύνδρομα και τις ιστορικές αποτυχίες ποικίλων εκδοχών του "σοσιαλισμού", ενώ τους ταράζει συθέμελα ο φόβος του αγνώστου, και η ανάληψη μιας πορείας σε εδάφη αχαρτογράφητα, ευκολότερα πιστεύουν απύθμενες ανοησίες, όπως το... αειπάρθενο του φιλελευθερισμού.

Κοντά σ' αυτούς προηγούνται ήδη εκείνοι που βρίσκουν νόημα ζωής στην υποταγή και είναι πρόθυμοι να αφεθούν στην (υποτιθέμενη) στιβαρή καθοδήγηση ενός κομματιού της δεξιάς, ας είναι όλο και πιο ακροδεξιό, όλο και πιο μαύρο. Όσο πιο βέβαιος ακούγεται (αδιάφορο πόσο παράλογος) ο λόγος ενός φασίζοντος ηγέτη, τόσο περισσότερο αφήνονται ως παιδιά στα χέρια του. Εδώ το μείζον είναι να μη χρειαστεί ποτέ κάποιοι πολίτες να ενηλικιωθούν, να αναλάβουν ευθύνες. Αυτό παλιότερα εκφραζόταν με το αποκούμπι στον ντόπιο βουλευτή ή κοινοτάρχη, στέρεα βάση όπου θα μπορούσε κανείς να αναρριχηθεί ως ισχνός κισσός, αλλά σήμερα παίρνει όλο και πιο ακραία, νοσηρά χαρακτηριστικά.

Σε κάποιους ανθρώπους η δραματικότητα της κατάστασης γεννά απλώς ηττοπάθεια, και αδυναμία να πράξουν το ελάχιστο κάτι για να σηκωθούν στα πόδια τους.

Ο λόγος λοιπόν της αριστεράς δεν αρκεί να είναι μόνο κριτικός και καταγγελτικός λόγος. Αυτό νομίζω θα οδηγήσει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού από το να βρει καταφύγιο στην αριστερά ως λύση ανάγκης, στην πεποίθηση και την πίστη εκείνη που θα γεννήσει τον αναγκαίο δυναμισμό στις σημερινές στιγμές: Ο λόγος της αριστεράς πρέπει να γίνει λόγος ελπίδας, λόγος που να αποπνέει τελικά εμπιστοσύνη.

Η πρόταση όμως της ελπίδας δεν γεννιέται και δεν ολοκληρώνεται στα γραφεία, αλλά στα κινήματα. Εκεί το δύσκολο στοίχημα της υπέρβασης. Εκεί θα φανεί η στοιχειώδης ενεργητικότητα και ανοιχτότητα, ίδιον κάθε κινηματικής διαδικασίας. Εκεί θα κριθεί όχι ο βερμπαλισμός της ανοχής της ετερότητας, αλλά το αν πράγματι χωράμε ο ένας με τον άλλο. Χωρίς μια κινηματική ζωντανή κοινότητα, που θα συντονίζει τις καρδιές και θα επιτρέπει και στους ισχνότερους να ακουμπήσουν στον διπλανό τους, η αναζήτηση από μηχανής θεού θα διαιωνίζει την εξουσία της δεξιάς και των συστημικών κομμάτων ευρύτερα.

Πρέπει να το κατανοήσουμε όσο είναι καιρός. Το ζητούμενο δεν είναι η αλλαγή προσώπων. Το ζητούμενο είναι η αλλαγή παραδείγματος.

Όσο για το αγνωστικιστικό ερώτημα του σχεδίου εξόδου: ο δρόμος θα δώσει το νόημα, ο δρόμος θα δώσει το σχέδιο. Ήδη ο τόπος μας έγινε αβίωτος. Ο δρόμος θα γίνει ο βίος μας.

7 Ιαν 2014

Ενός Κακού, Μύρια έπονται





Αυτό το κείμενο δεν απευθύνεται στο γενικό κοινό: απευθύνεται σε καλόπιστους ανθρώπους που έχουν την αγωνία του μέλλοντός τους, και όχι σε εκείνους που σκοπίμως σκορπούν ζιζάνια, είτε γιατί έχουν εγνωσμένη πολιτική ταυτότητα είτε γιατί έχουν άλυτα προσωπικά θέματα να λύσουν.


Μια ατυχής υπερβολή στη σάτιρα σε ατμόσφαιρα ιλαρή οδήγησε βουλευτή της αριστεράς, ανάμεσα σε τραγούδια και κεράσματα στο πλαίσιο παραδοσιακών καρναβαλικών εκδηλώσεων, να προσφέρει μεταλαβιά από ένα γουδί, χωρίς ίσως πλήρη επίγνωση ότι η ενέργειά του θα προσβάλει την πίστη και τα άγια των αγίων κάποιων χριστιανών συμπολιτών του.
Εκφράζοντας τους τελευταίους, ένας ιεράρχης, επίσης γνωστός για τον ακέραιο χαρακτήρα του αλλά και για την αντιφασιστική του δράση, αντέδρασε έντονα. Όχι μόνο έβγαλε από μία συγκεκριμένη ενέργεια γενικευτικό συμπέρασμα για το πρόσωπο αλλά απηύθυνε ερώτημα στον πρόεδρο του Σύριζα, αν θα κυβερνήσει με τέτοιο επίπεδο συνεργατών.
Και οι δύο είναι πρόσωπα που εκτιμώ.
Ο μεν Βαγγέλης Διαμαντόπουλος ίσως δεν συνειδητοποιεί ότι η βουλευτική του ιδιότητα προσδίδει στις πράξεις του διαστάσεις που ενδεχομένως δεν είχε αρχικά διανοηθεί.
Αλλά και ο Σισανίου Παύλος επίσης δεν συνειδητοποιεί το βάρος που έχει η έκφραση γνώμης από τη θέση του επισκόπου, δηλαδή δεσπότη. Διότι αμέσως μετά σήκωσε το θέμα ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος, με τον γνωστό του ιδιαίτερο, χειραγωγητικό και συναλλακτικό τρόπο, αλλά και πολλοί άλλοι βρήκαν την ευκαιρία ή το πρόσχημα για αντικομουνισμό.
Η ανακοίνωση του Σύριζα προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες, αλλά απαξιώθηκε ως καθ’ υπαγόρευσιν. Οι μεν θυμήθηκαν όλα τα αντικομουνιστικά τους σύνδρομα, οι δε ότι ζούμε σε θεοκρατία.
Η δεξιά ευλογεί τον Ύψιστο για το ανέλπιστο δώρο, την ώρα που ο λαός ωδινάται και αναρωτιέται πώς θα βγάλει από πάνω του τα μνημόνια και την καθολική καταστροφή που συντελείται στη χώρα.
Μα αυτό ακριβώς ήταν το αρχικό θέμα της σάτιρας του Διαμαντόπουλου, η κηδεία του μνημονίου. Και αυτό τελικά δεν υπηρετείται από το διχασμό που γεννήθηκε. Για να πούμε λοιπόν ορισμένα βασικά:

·           Η σάτιρα είναι ελεύθερη
·           Η σάτιρα κρίνεται ως προς το ποιόν της και την ευστοχία της
·           Η γνώμη είναι ελεύθερη
·           Η γνώμη όταν εκφέρεται δημόσια και από δημόσια πρόσωπα πρέπει να προβλέπει τα [ενδεχομένως και μη επιθυμητά] παραγόμενα αποτελέσματα
·           Όλοι καλούνται να έχουν συναίσθηση της ευθύνης που πηγάζει από τη θέση τους
·           Κάθε γεγονός, όταν απομονώνεται από το συγκείμενο, αποκτά διαστάσεις που πιθανώς δεν έχει
·           Ο σεβασμός στην ανεξιθρησκία είναι αντίθετος προς την καλλιέργεια φονταμενταλιστικού μένους ή προσβολή των συμβόλων κάθε θρησκείας
·           Ο σεβασμός στην ανεξιθρησκία δεν επιτυγχάνεται με την επίκληση στην αριθμητική δύναμη μιας θρησκευτικής κοινότητας, εργαλείο για να επιβάλλει κανείς την άποψή του

Κατά συνέπεια:

·           Η αριστερά οφείλει να ερευνήσει αν θα γίνει η ίδια θρησκεία και θα χωρίσει τους πολίτες σε «ορθοδόξους» ή «αιρετικούς» καλώντας τους σε ιδεολογικού τύπου συμπαράταξη, ή αν θα τους καλέσει στη βάση πολιτικών προταγμάτων και συμφωνίας
·           Η εκκλησία καλείται να δει αν θα είναι με την κοινωνία ή με την εξουσία – ή ελευθερία ή επιβολή: και τα δύο μαζί δεν γίνεται.

Όσοι αριστεροί επέκριναν χθες για σεξισμό την όντως σεξιστική και αηδή σάτιρα κατά των Κωνσταντοπούλου-Μακρή από το γνωστό συγκρότημα τύπου, δεν μπορεί να αρνούνται σήμερα το δικαίωμα κριτικής στη σάτιρα.
Δεν μπορεί επίσης ο δημόσιος λόγος να διολισθαίνει σε απίθανα μεγέθη χυδαιότητας είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά, σε πουριτανικού τύπου αποκλειστικότητες, σε αριστερόμετρα και ορθοδοξόμετρα κ.ο.κ.
Ένα λάθος έγινε, ας κλείσει εκεί.
Χωρίς λοιπές προεκτάσεις και δόλια συμπεράσματα.

***

Γενικότερα –και πέρα από τα πρόσωπα και το συγκεκριμένο συμβάν–, θα είχα να πω και το εξής σε τόνο πιο προσωπικό:
Ως χριστιανή και αριστερή δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμα αποκλειστικής εκπροσώπησης, είτε της αριστεράς είτε της πίστης. Καλούμαστε να ζήσουμε σεμνά και ταπεινά στο όποιο σκιερό σεντούκι μας εκχωρήσουν κάποιοι αυτόκλητοι εκπρόσωποι, που παρά τον ανέμελο αέρα τους συχνά δεν μπορούν να αποκρύψουν την εξουσιαστική φύση των αποκλεισμών. Δεν μπορεί όμως κανείς να οδηγήσει άνθρωπο με αριστερή κουλτούρα σε μια ανελεύθερη και δειλή φυτοζωή.
Αντίθετα, τα κόμματα της αριστεράς εγκαλούνται για τις ποικίλες φοβίες τους σε ό,τι αφορά την προσέγγιση αριστερών και χριστιανών αλλά και γιατί μοιάζει να αποδέχονται περισσότερο την Εκκλησία ως εξουσία από τους χριστιανούς αριστερούς αγωνιστές στην κοινωνία.
Και αυτό είναι διπλά οχληρό.
Ως χριστιανοί στην κοινωνία υφιστάμεθα την πίεση της εκκλησιαστικής διοίκησης και την αθλιότητα μιας πολυετούς συντηρητικής νοοτροπίας και πρακτικής. Υφιστάμεθα όμως και κάθε λογής προπηλακισμούς από δήθεν αριστερόφρονες επαναστάτες, κάποτε του γλυκού νερού, και μάλιστα κάποιους που θέλουν την αποκλειστικότητα στη νομή της πίττας που ονειρεύονται να ’ρθει. Και στο επίπεδο αυτό, θα τα βρουν μια χαρά με τους χειρότερους και όχι τους καλύτερους της εκκλησιαστικής κοινότητας.
Αυτό που απασχολεί εμάς ως πολίτες είναι ένα πολύ σοβαρό ερώτημα για την αριστερά. Σοβαρό και δυσάρεστο.
Ένα μέρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μεταξύ αυτών και άνθρωποι που σχεδιάζουν οικονομική πολιτική, δημιουργούν ποικίλα ερωτηματικά με το βίο και την πολιτεία τους, και κυρίως με την πολυγλωσσία τους.
Ένα άλλο μέρος που στελεχώνει την αξιωματική αντιπολίτευση, αυτό στο οποίο ελπίζουμε να φέρει την αλλαγή, επικεντρώνεται σε συμβολικού τύπου ενέργειες. Ή τουλάχιστον, στο σημερινό μιντιακό σύστημα, τέτοιες δράσεις είναι που προσελκύουν την προσοχή ενώ άλλες περνούν απαρατήρητες.
Όσο όμως εμείς προσέχουμε τέτοιες ενέργειες, όσο ασχολούμαστε με τέτοια ζητήματα, θετικά ή αρνητικά αδιάφορο, τόσο μένουν εκκρεμή σοβαρά θέματα πολιτικής ταυτότητας, κατεύθυνσης και σχεδιασμού.
Τελικά όπιο του λαού και εργαλείο αποπροσανατολισμού μπορεί να είναι και η ιδεολογία και η θρησκεία και η επανάσταση και η κάθε λογής μεγαλόστομη ρητορεία.
Το ζητούμενο όμως είναι η πολιτική. Και αυτό παραμένει ακόμα ασαφές... και αμφίβολο.
Στο μεταξύ θεωρώ ότι δεν μπορούμε να αναλωνόμαστε σε σκιαμαχίες που δεν έχουν νόημα και ουσία. Καθόλου μάλιστα.

4 Ιαν 2014

The Greek Pathway to Heaven


Alekos Fasianos, Hermes on the Bike


The Kingdom of God and the Kingdom of this Era


A daily report: It was still night when it happened, 7th November 2013. But such things always happen at night. Waking up at dawn, the information crashed us: They have invaded ERT, the public television headquarters, in Agia Paraskevi, Athens. It did not take us long, just a brief glance at the social media to realize what happened, and to rush there on the spot, in harmony with our Christian consciousness: “better too late, than not at all”.

According to St. John Chrysostom’s Paschal sermon,[1] read during the Eastern evening Holy Liturgy, the master of the Kingdom of God “is generous and accepts the last even as the first.” In this extended interpretation on the parable of the workers in the vineyard (Mt 20: 1-16), not only does John Chrysostom keep alive the hope of all people, but he also claims:

“Enter then, all of you, into the joy of our Lord.
First and last, receive alike your reward.
Rich and poor, dance together.
You who fasted and you who have not fasted, rejoice together.
The table is fully laden: let all enjoy it.
The calf is fatted: let none go away hungry.

Let none lament his poverty;
for the universal Kingdom is revealed.
Let none bewail his transgressions;
for the light of forgiveness has risen from the tomb.
Let none fear death;
for death of the Savior has set us free”.
Far from this idea of the heavenly Kingdom, injustice, poverty, isolation, marginalization, death, is what we experience in daily life. Especially in the current era of the Memorandum, the years of endless austerity, more than ever before do we lead our lives in the rhythm of the trumpets of hell, the spiral of death.
What is the narrow path leading to the Kingdom of Heaven? How do we serve and try to apply the second petition of the Lord’s prayer? How do we experience the Liturgy after Liturgy?

The People

 

The question is of existential importance nowadays, to us all. The answers differ, to a certain extent. Yet, social and political questions become vital, assuming as they do nowadays a life and death nature, in as far as public life delimits the human person to hitherto unheard of degree.
Greek society is experiencing an extreme deterioration of life conditions, inclusive of which are violent impoverishment, disrespect for private property, destruction of public infrastructure, a governmental disregard for the law and the function of democracy, all in a way that is usually unknown in peaceful times. But are our times peaceful, or is it just a myth? The victims of the austerity policies, i.e. the unemployed, the homeless, the sick, the elderly, and handicapped would not be able to tell the difference. The number of suicides has doubled and is currently the highest in Europe. The reduction of our GDP to 25% since 2008, the reduction of disposable income by 40%, can not be compared to those of peaceful times, but to that of a period of war. Political and economical analysts point out the structural problems of the EU, the fact that one’s surplus is the other’s deficit, the clasp between centre and periphery, north and south, the lack of democracy within European structures, the withdrawal of politics on the heels of the advance of the markets and capital. The problem of unworthiness and corruption of our own politicians is very closely linked to forms of dependence, from whence power de facto derives.
In addition to structural problems, Greek society must face the rhetorical tactics of the Troika and EU officials, with their reference to the uniqueness of the Greek case and the respective uniqueness of the punishment we need to undergo, in order to cease being “naughty and lazy”, “counterproductive,” and so on. All this verbal derogation coming from sweep stereotypes and a deeply racist mentality, intended as they are to justify austerity measures and constant supervision until the debt is reduced to 75% of the GDP, is alarming in Greece. In this “experiment” land, however, as this country has been since the Troika’s arrival and intervention, the debt is escalating in reverse proportion to the reduction of the GDP, the so called (euphemistically speaking) “internal deflation” -- a situation that simply cannot be regulated or even smoothed by monetary and fiscal policies, outside the context of an independent currency. The external debt stood at the alarming level of 125% in 2008, and after the implementation of all these policies, including a huge PSI haircut, it is estimated to reach 175% by the end of 2013. The production structure and the infrastructure of the country are rapidly destroyed. It is being often pointed out, by independent sources, that the catastrophe is unique, even when compared to previous IMF intervention paradigms, anywhere in the world. These worries of experts in finances are being shared by the people, at a cognitive and an experiential level. The Greek people would be willing to make sacrifices, face sparseness and increase efforts, if these amounted to some solid hope for them and their country. The case not being such, but rather a one-way path leading to a long, torturing and asphyxiating dead-end, it is creating defensiveness and atavistic worries, combining historical experiences with present attitudes, simplifying it to the dangerous idea of “repetition of history”.

The Church, as the Body of Christ 

 

The touch of faith is needed more than ever to the people, not only to strengthen and inspire, not only as a means for them to endure and transform suffering into freedom, but also in order to create bonds of love and unity within society. It is the trust in God that will allow people not to despair, but to resist in a loving and bond-creating way. It is love of God that will help overcome fear, prioritize reason over irrational instinctive reaction, over the temptation to do injustice to the even weaker, and seek an individualistic salvation; for in contrast to these, the Christian view, our dream and our striving lever, is the kingdom of God. Moreover, it is the universal character of the faith in Christ, that will allow us to combat social segmentation and automatism by thinking of all people as one body, the body of Christ. The love for our enemies can really be experienced as an empowering way to deal with one’s enemies, not by submission or self-destruction, but by reaching out to them, by overcoming a dangerous defensiveness with a creative openness.
Political terms like “solidarity”, gain their full conceptual depth as understood by faith. And faith cannot remain on the level of individual theoretical contemplation, since it obtains its full meaning when incarnating in the Church, in the ecclesia, an ancient Greek word denoting the fundamental collective function of democracy. Having been “western” for many years, having experienced the individualism, isolation and solitude of western postmodern societies, we are learning again to understand the need for communion, for receiving communion with the blood and body of resurrected Christ.

The Administration of the Church 

 

The Administration of the Church of Greece is being faced with a multitude of challenges. Part of them has to do with the protection of church property from plundering under lawful pretexts and ostensible legitimacy, as is the case with all property, public and private, in these days. It has to cope with the inability to appoint new priests, unless they are willing to work on a voluntary basis. It has to comfort and meet with the real needs of the people. The Church is organizing social networks, giving out 80.000-100.000 portions of food on a daily basis through parish or metropolitan community soup kitchens. Had it not been for this Church activity, we would have had thousands of deaths on starvation. The Church is taking care of handicapped people, drug addicts and victims of domestic violence (mostly women), and is even creating medical centers for the poor, in all substituting a welfare state in many regards. If it hadn’t been for that activity, Greek society would have exploded much earlier, but it is still difficult to foresee what may yet happen.
And here come the questions and doubts as to the character of philanthropy as an aspirin, where the remedy of this cancer is of a political and social nature. Yet, the Church has done more than charity to criticize the system and the applied policies: it has been vocal via decisions of the Holy Synod,[2] and public statements such as the strict public letter of Archbishop Hieronymos to the ex Prime minister Loucas Papadimos[3] concerning the true predatory and unjust nature of the PCI, and many many pleads and sermons preached by individual metropolitans. However, the media cartel, on the one hand, and the sense of a distinction in roles, which creates hesitation and self-censorship, along with the structural and administrative interdependence with the State, on the other, do not allow the Church as administration to speak up, or its voice to be heard more clearly. So is also the case with the major combat against racism, and the extreme right wing Nazi party. The Church has pointed out the absolute conflict between such ideas and practices and the Christian gospel, but seems somehow hesitant or unwilling to condemn officially and synodically the ideas that create this form of criminal violence, or enter into radical war with the supporters of this monstrosity. We, as Christians, are called to fulfill our duties on the grassroots level.

Epilogue 

 

Greece, becoming as it does more and more like Latin America, experiencing impoverishment, injustice, a dramatic widening of the social gap between the rich and the poor in what had been a more unified society, the destruction of the middle class, authoritarianism and totalitarianism to the point of complete fall of democracy, murderous racial violence, violence arising from the state and oppression in order to pass inhuman measures against its own people, misinformation and psychological war, the termination of public TV – a coup d’ état in the stricter sense -- depression in both psychological and financial terms, taxation and administration of a colonial nature, crime and lawlessness, must now explore and experience the liberating nature of faith, the truthfulness to the gospel as evangelion. Furthermore, the rediscovery of the Greek patristic tradition and theology, that criticizes wealth based on usury and monetary investments (financial bubbles not yet being known in their times), gives us ways, tools and wisdom to understand faith as love to one’s brethren and as an inspiration to freedom and justice.


[2] The encyclical “To the People” (5-8/10/2010) , http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/anakoinothenta/proslao2010.pdf (vis. 8/11/2013).



***********************************************************

 Το άρθρο αυτό γράφτηκε για το περιοδικό  Uppdrag Mission, όπου και δημοσιεύτηκε στα Σουηδικά:


29 Δεκ 2013

Ρομαντική Γιάφκα




 Σπύρος Βασιλείου, Σπίτια στην Παραλία, 1977.

Ο σπαραγμός μ’ ακολουθεί
Μας περιζώνει ο θάνατος

Σε μια εντελώς ιδιωτική
Γιάφκα ρομαντική
Ζήτησα θαλπωρή
Και λησμονιά την πρόσκαιρη

Δεν ξέρω πόθεν θα έρθει σωτηρία
Στην κοινή μας αυλή

Μας σώνονται τα ξύλα
Κρύο έξω κρύο μέσα
Να ξεβολευτούμε
Μήπως και στεργιωθούμε

Δεν ξέρω αν μας θέλει ο Θεός
Γάντζους στο λαιμό Του
Ενώ συνάμα μένουμε
Στο στρώμα ξαπλωμένοι

Πόση προπέτεια πια
Να συγχωρέσει
Ο Αχώρητος

Πόση χωρεί
Ανευθυνότητα
Σε κορμιά που στερούνται
Αθωότητας παιδικής