Κάτω τα Χέρια απ’ τα Σχολεία

Ξεκινά με κορεκτίλα. Με ευγένειες, με διάκριση μεταξύ δημοσιολογίας και ουσιαστικής αποτίμησης μιας είδησης σχετικής με ενδοσχολική βία.

Αλλά στο δρόμο χάνεται. Και όχι μόνο χάνεται: τον λόγο του καταπίνουν τα σκοτάδια της ρατσιστικής βεβαιότητας, μιας βεβαιότητας που εκφέρει κρίσεις επί πολλών. Ο λόγος για το άρθρο του Ανδρέα Ζαμπούκα, με τίτλο «Τα σχολεία του Asperger» που δημοσιεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου στο protagon.gr, αλλά ούτε με την παρέλευση λίγων ημερών δεν έχει ξεθωριάσει η αρχική αλγεινή εντύπωση.

Τα πρώτα βήματα του Α. Ζαμπούκα στην ολισθηρή περιοχή συνδέονται με την πρώτη βεβαιότητα: Η βία είναι η κατεξοχήν πραγματικότητα στα σχολεία.

Το μέρος γίνεται το όλον. Η βία.

Ο αρθρογράφος υψώνει το λάβαρο της καταδίκης της διάχυτης βίας. Η εμμονή όμως αυτή –από όπου κι άν προέρχεται– αφενός συμπλέει με μια trendy σειρά ευρωπαϊκών προγραμμάτων υψηλού οικονομικού ενδιαφέροντος, αφετέρου αποτραβά τα μάτια και συγκαλύπτει τη βία εκεί που όντως παράγεται.

Και τα λόγια θα ήταν απλώς παπαρδέλες, πασπαλισμένες με τη ζάχαρη άχνη ενός ψευδοεπιστημονισμού, που τόσο γλυκά σαγηνεύει το κοινό, καθώς το καλεί να αυτοπαραιτηθεί από την κριτική του σκέψη και να εκχωρήσει τα δικαιώματά του με σεβασμό στην "έμπειρη" πένα του αρθρογράφου. Αλλά δεν είναι απλώς παπαρδέλες: ο αρθρογράφος, για την ακρίβεια ο συγγραφέας και καθηγητής «δημιουργικής γραφής», όπως λέει ο ίδιος στο βιογραφικό του προσθέτοντας λίγα μαυλιστικά ζαχαρωτά, δεν «φαντασιώνεται» και δεν παράγει απλώς λόγο, τουτέστιν χίμαιρες και αέρα κοπανιστό.

 Αντίθετα, δικαιώνει συντελούμενες πράξεις, πράξεις βίαιης κατεδάφισης της δημόσιας εκπαίδευσης, στο τώρα, σε 3 επίπεδα.

• Στη γενικευμένη απαξίωση των σχολικών μονάδων με υπερβάλλουσες περιγραφές  
• Στη μονομερή απόδοση ευθυνών  
• Στην ψυχιατρικοποίηση και ποινικοποίηση της σχολικής ζωής

Ο αρθρογράφος το λέει καθαρά:

 «Κάθε λεπτό που περνάει, κάθε διδακτική ώρα, κάθε μέρα, κάποιοι άνθρωποι γίνονται πιο δυστυχισμένοι, πιο αδιάφοροι, πιο «αυτιστικοί». Γιατί υφίστανται τις τραγικές επιπτώσεις ενός αυταρχικού συστήματος λαϊκιστικής διαχείρισης, που υποθάλπει και συντηρεί όλα τα είδη βίας που μπορεί να φανταστεί κανείς. Από την ψυχολογική, τη λεκτική, μέχρι και την άκρως εγκληματική. Ας δοκιμάσει μία επιτροπή του Υπουργείου, με εντολή Εισαγγελέα, να ψάξει αιφνιδιαστικά τους μαθητές. Θα εκπλαγούν οι πάντες από τους σουγιάδες που θα μαζέψουν. Από την άλλη, ας οριστεί μια ομάδα ειδικών να εξετάσει, με σοβαρότητα, την ψυχολογική κατάσταση των διδασκόντων. Σε τι ποσοστό άραγε ανάγονται οι άνθρωποι που λαμβάνουν καθημερινά φαρμακευτική υποστήριξη, με προβλήματα διαταραχής;»

Με το τικ τακ του ρολογιού, το πέρασμα κάθε διδακτικής ώρα η κατάσταση επιδεινώνεται – κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό, έχει χαρακτήρα επείγοντα. Αν περάσουμε το γεφυράκι του «αυταρχικού συστήματος λαϊκιστικής διαχείρισης» –που κλείνει το μάτι στο κοινό και στις προδιαθέσεις ενός φυσικού αντάρτη-αντεξουσιαστή που κρύβουμε μέσα μας, ενός Τσε Γκεβάρα σε σοκολατάκι, αλλά και ενός μεταρρυθμιστή που θα πατάξει τη σκόπελο του λαϊκισμού, και θα ανατάξει το έθνος ή την κοινωνία, ενός Κεμάλ αλα γκρέκα–, φτάνουμε στον πρώτο σταθμό: 

Εισαγγελέας στα σχολεία. Εισαγγελέας, κύριοι, να συλλάβει αυτούς τους επίδοξους τρομοκράτες με το σουγιαδάκι, όσο είναι ακόμα χλοεροί και πριν γίνουν Ξηροί και είναι αργά. Αντιτρομοκρατία προληπτική στα σχολεία.

Είναι τυχαίο που –τελευταίες ειδήσεις– με εντολές της πολιτικής ηγεσίας επιδιώκεται η συνεργασία διευθυντών σχολικών μονάδων με την αστυνομία, με κανονικές ανακρίσεις διευθυντών και μαθητών, είναι τυχαίο, που φορτώνονται μαθητές με κακουργήματα για μια σχολική κατάληψη, που απειλούνται ότι δεν θα δώσουν εξετάσεις Πανελλαδικές, που ανακρίνονται για τα πολιτικά φρονήματα των οικογενειών τους;

«Τέσσερα ζεύγη ψυχαναγκαστικής συμμετρίας», ένα φράγκο η βιολέτα, οικοδομούν εκ νέου το επιστημονικό προφίλ του αρθρογράφου που μόλις έχει ζητήσει ψυχιατρική ή έστω ψυχολογική αξιολόγηση των διδασκόντων.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι οι διδάσκοντες είναι όλοι άρτιοι. Αυτό δεν γίνεται σε κανέναν επαγγελματικό χώρο. Πουθενά όμως δεν μένουν οι εργαζόμενοι τόσο αβοήθητοι, τόσο απαξιωμένοι, τόσο επιθετικά κρινόμενοι από τον καθένα με το δικαίωμα του γονιού, που του επιβάλλει να διεκδικεί τα πάντα για το καμάρι του σε κλίμα πλήρους ιδιωτείας, αλλά και του φορολογουμένου, που γίνεται οιονεί εργοδότης.

Ποιες είναι κοντά σ’ αυτά οι προθέσεις του πραγματικού εργοδότη, του δημοσίου;

Έχουν φανεί, με τις αθρόες διαθεσιμότητες, που τώρα ολοκληρώνονται σε απολύσεις, με τις προσχηματικές αξιολογήσεις συνδεόμενες με ποσοστώσεις και μισθολογικές εξελίξεις, με τα ίδια τα κριτήρια των αξιολογήσεων να είναι έωλα και να πριμοδοτούν τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, αυτών με «διοικητική», δηλαδή πολλαπλασιαστική των κεντρικών επιλογών, εμπειρία κ.ο.κ.

Ενώ οι σχολικές κοινότητες χαίρονται να υποδέχονται παιδιά με αυτισμό και asperger στη ζωή τους, όπως υποδέχονται όλα τα παιδιά, και όλα τα στηρίζουν να ζήσουν με πληρότητα τη σχολική ζωή στο πλαίσιο των δυνατοτήτων τους, να χαρούν με πληρότητα τη ζωή της κοινότητας και το παιδευτικό αγαθό, ο αρθρογράφος, υβρίζει με τρόπο χυδαίο και επικίνδυνο, που αγγίζει το όριο του ναζισμού, με έναν εκρηκτικό συνδυασμό άγνοιας και προπέτειας, αυτά τα παιδιά που είναι μαθητές μας.

Η υποβάθμιση της παιδείας, μια βία που ασκείται πάνω στην κοινωνία μας, σχεδιάζεται κεντρικά. Και τέτοια άρθρα, παρελκυστικά, ρατσιστικά και επικίνδυνα υπηρετούν αυτό το σκοπό.

Είναι αδιάφορες οι εσώτατες προθέσεις του αρθρογράφου και το αν συνειδητά επιδιώκει τέτοιες συνδέσεις, ή απορρέουν ασύνειδα ως καρπός ανερμάτιστης και ασυγκρότητης σκέψης. Σε αντίθεση με τις δικές του σερλοκχολμικές και ψευδοψυχολογικές ερμηνείες, δεν θα προχωρήσουμε στα ενδότερα. Θα μείνουμε στα κείμενα.

Η προθετικότητα του κειμένου είναι ξεκάθαρη. Το κείμενο αυτό εκπέμπει ένα φασιστικό και ακραία ρατσιστικό λόγο που διαχέεται στην κοινωνία, διευρύνοντας το φάσμα αποδοχής της παραφροσύνης που πλέον καθημερινά ζούμε.

---

Το κείμενο αυτό έχει επίσης τύχει κριτικής από

τη Γεωργία Βαλωμένου, Απάντηση στο άρθρο του Protagon «Τα σχολεία του Asperger»

και τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, Η αποκατάσταση μιας αλήθειας για τα άτομα με Asperger

Από τον Νόμο στην Οικουμένη

Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος

Εφτά άνθρωποι με ονόματα ελληνικά μνημονεύονται ονομαστικά στο κεφάλαιο Έξι των Πράξεων των Αποστόλων. Τους επέλεξαν οι ίδιοι οι απόστολοι για να διακονούν τους ελληνόφωνους πιστούς.

Με την ενέργεια αυτή αποκατέστησαν μια αδικία και θεράπευσαν παράπονα για παραμέληση των χηρών και γενικότερα για διακρίσεις σε βάρος των φτωχών που μιλούσαν ελληνικά, έναντι εκείνων που μιλούσαν εβραϊκά.

Είναι από τις πρώτες μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης που σκιαγραφούν την έξοδο της πίστης από τα στενά όρια του ιουδαϊσμού, το άνοιγμα στην οικουμένη. Η επιλογή των εφτά διακόνων κρίνεται αναγκαία καθώς γεννιέται το νέο έθνος, το γένος των χριστιανών, ο λαός του Θεού. Καμιά ρατσιστική διάκριση δεν χωρεί πια στο Ευαγγέλιο, κανένας εθνικισμός. Πατρίδα όλων είναι η Βασιλεία του Θεού, η Άνω Ιερουσαλήμ.

Ανάμεσα στους εφτά, όλοι πλήρεις «Πνεύματος Ἁγίου καἰ σοφίας», ξεχώριζε ο Στέφανος, πλήρης «πίστεως καὶ Πνεύματος Ἁγίου». Ο Στέφανος, «ἐποίη τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ». Όπως είναι φυσικό, δυσαρέστησε κύκλους της πνευματικής εξουσίας του Ισραήλ, που τον κατηγόρησαν με ψευδομάρτυρες ότι βλασφημεί κατά του Θεού, του Μωυσή και του Νόμου.

Το ζήτημα της ερμηνείας του μωσαϊκού νόμου δεν είναι ασύνδετο με το θέμα του ανοίγματος της Εκκλησίας στα έθνη.

Η ιδέα της περιουσιότητας (και περίπου αποκλειστικότητας) ενός λαού, σε συνδυασμό με τη στενή, στενότατη ερμηνεία του νόμου, ήταν αυτό που κρατούσε στην εξουσία νομοδιδασκάλους και φαρισαίους. Για τους ίδιους λόγους που συγκρούστηκε μαζί τους ο Χριστός, οδηγήθηκε και ο Στέφανος σε σύγκρουση, χαράσσοντας με ανεξίτηλα χνάρια το δρόμο που έμελλε να επισφραγισθεί και να διευκρινισθεί περαιτέρω, λίγα χρόνια αργότερα με την Αποστολική Σύνοδο.

Ο Στέφανος στην απολογία του, ένα υπέροχο μνημείο του λόγου, στο κεφάλαιο Εφτά των Πράξεων των Αποστόλων, έθεσε και τα δύο θέματα, συναρτημένα μεταξύ τους:

Ο λαός της Διαθήκης, ο λαός της περιτομής, αυτός που τόσο πολύ ευεργετήθηκε από τον Θεό στο διάβα της Ιστορίας, αποδείχτηκε αγνώμων. Αυτός ο λαός, που έλαβε τον νόμο, δεν δέχτηκε κανέναν προφήτη, αλλά τους εξόντωσε και τους θανάτωσε όλους, και βέβαια εξόντωσε και θανάτωσε τον Ιησού Χριστό. Ο περιούσιος λαός αποδείχτηκε προδότης και φονιάς λαός (Πρ 7, 52), ενώ ο πρώτος διάκονος αποδείχτηκε και ο πρώτος μάρτυρας της Εκκλησίας.

Η απολογία του Στεφάνου, εκτός από υπέροχο μνημείο του λόγου, υπήρξε απαράμιλλο μνημείο θάρρους και πολύ σπουδαίο αντεξουσιαστικό κείμενο. Στις 27 Δεκεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του και τον διά λιθοβολισμού θάνατό του. Ο Στέφανος αξιώθηκε να δει τη δόξα του Θεού στον ουρανό. Βάδισε μέχρι τέλους τα βήματα του Χριστού, συγχωρώντας και προσευχόμενος για τους δημίους του.

Ο πρωτοδιάκονος και πρωτομάρτυρας Στέφανος δείχνει το διακονικό και μαρτυρικό πνεύμα που οφείλει να εμπνέει κάθε χριστιανό και μάλιστα χριστιανοσοσιαλιστή που επιθυμεί να μετέχει στα κοινά. Αν το χρήμα, το δέος και η εξουσία ανήκουν στη δαιμονική σφαίρα, όπως εύγλωττα αποτυπώνεται στους τρεις πειρασμούς του Χριστού, η μέχρι μαρτύριο διακονία είναι αυτό που συνέχει την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, το λαό του Θεού, και την κοινωνία, τον χειμαζόμενο λαό.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χριστιανική, στο φύλλο 909 (1222), Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014, σ. 3.

Μπαγλαμαδάκι

Τις νύχτες που λες

Γλυκιές προσευχές

Χιλιόχρονη ελιά

Με καρπό

Σε νιώθω σαν κλαις

Για άγριες φυλές

Και στίφη της πόλης

Που ζω

Σε κρύφιες γωνιές

Σκοτεινές οχληρές

Μου δίνεις κρουσμένο

Ρυθμό

Και αύριο και χθες

Να σμίξω με θες

Μπαγλαμαδάκι 

Λεπτό

------------------------------------

Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα, Παλιά Γειτονιά Νύχτα. 

Χριστούγεννα 2013. Ακρυλικό σε σανιδάκι, 20 x 12 εκ.

Η πρώτη εικόνα είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνιδάκι πάνω στη δεύτερη.

Χάρες και Χαρές της Νύχτας

 Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα, Δέντρα στο Φεγγαρόφως. 

Μεικτή τεχνική (ακρυλικό και μολύβια) σε χαρτί Modigliani,

Candido, 320 gr. Διαστάσεις 72 x 51 cm. 2010-12.

Η νύχτα έχει τις χάρες της. Μια από αυτές είναι η ησυχία... Οι ήχοι της φύσης ακούγονται μονάχα, ο φλοίσβος της θάλασσας της αενάως καταφιλούσας την ακτή, το τρίξιμο των φύλλων, ο άνεμος, τα νυχτοπούλια, τα τριζόνια.
Μες στη σιγαλιά, λέει, ακούει ο Θεός καλύτερα τις προσευχές των ανθρώπων. Γι' αυτό κι οι μοναχοί συνδέουν προσευχή κι αγρύπνια, ματώνοντας το κορμί τους κάθε νύχτα.
Ήθελα να πω λίγες κουβέντες για τους αγίους, αυτούς που διακριτικά μας συντροφεύουν, μα δεν πρόλαβα, δεν αξιώθηκα. Μέρες όμως σαν σήμερα, ο ύπνος δεν κολλάει.
Γιατί γνωρίζεις καλά -στο είπαν τα πουλιά- ότι από ετούτη την πανώλη θα επιβιώσουν μόνο οι πιο ισχυροί οργανισμοί, οι πιο ισχυροί και προσαρμοστικοί χαρακτήρες. Θα επιβιώσουν επίσης όσοι βρουν σταθερό σημείο να πιαστούν, στήριγμα απ' έξω.
Οι άλλοι θα χαθούν, ακόμα κι αν περάσουν κάποτε οι μέρες οι πιο βαριές της επιδημίας.
Κοιτάς τον τόπο σου, που γίνεται αβίωτος. Καμιά φορά προβληματίζεσαι με τη βαθύτατη απιστία, και σε πληγώνει ιδίως εκείνη όσων μιλούν για πίστη ολημερίς. Νομίζουν κάποιοι ότι η αθεΐα εντοπίζεται εδώ ή εκεί. Κι όμως, η αθεΐα εντοπίζεται στις καρδιές των χριστιανών που αναρωτιούνται και λένε: αφού σηκωθούμε, μετά τι; ποιος είναι ο δρόμος, ποιο είναι το σχέδιο;
Όσο κι αν αυτές μοιάζουν νουνεχείς ερωτήσεις, και περιβάλλονται από ένα περιτύλιγμα σοφίας και σύνεσης, είναι στη βάση τους βαθύτατα αθεϊστικές ερωτήσεις.
Τις είχε αρχικά και ο Μωυσής. Αν έμενε όμως σ' αυτές, ποτέ δεν θα οδηγούσε το λαό του από τη γη των Αιγυπτίων, τη χώρα της σκλαβιάς, στη γη της επαγγελίας και της ελευθερίας. Ποιος είναι ο δρόμος; Δεν του έδωσε οδικό χάρτη ο Θεός. Του είπε όμως να πορευτεί, και θα είναι μαζί του. Κακοπάθισαν στην έρημο σαράντα χρόνια, αλλά έφτασαν...
Πότε θα σε συναντήσουμε, Ιεριχώ; Πότε θα ξεκινήσουμε αυτή την πορεία;
Δεν ξέρω, και αυτά που δεν ξέρω είναι πολλά.
Η ξαγρύπνια σβήνει και παρηγοριέται με τις προσευχές, αυτές που χρωστούμε οι ξυπνητοί σε όσους αναπαύονται. Αυτές που σμίγουν με των άλλων, εκείνων που κάθε νύχτα μιλούν με τον Θεό μες στη σιωπή, και είναι η ραχοκοκαλιά του θάρρους μας. Ερχόμαστε και σμίγουμε την προσευχή μας και οι σποραδικοί, ακούς τη μουσική;
Και είναι η προσευχή, απ' τις χαρές του έρωτα, κι απ' τις χαρές της νύχτας, η πιο ερωτική...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΥ, ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ, ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΚΑΡΥΠΙΔΗ

Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού

http://www.facebook.com/groups/christianantirafana/

e-mail: christianantirafana@yahoo.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΚΑΡΥΠΙΔΗ

5 Φεβρουαρίου 2014

Η Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού εξετάζοντας με προσοχή όλο το υλικό που ήρθε στη δημοσιότητα γύρω από το πρόσωπο και τη δράση του Θεόδωρου Καρυπίδη, αλλά και τα λόγια του ιδίου όπως τα εκφέρει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρεί απαράδεκτη την υποφηφιότητά του ως περιφερειάρχη με το ψηφοδέλτιο του Σύριζα. 

Ήδη η θλίψη μας και η απογοήτευσή μας είναι βαθύτατη για την τόσο μεγάλη διείσδυση της ακροδεξιάς σε χώρους παραδοσιακά αντιφασιστικούς. 

Η ζημιά που έχει γίνει είναι τεράστια. Σε κάθε περίπτωση απαιτούμε την ανάκληση αυτής της υποψηφιότητας, η οποία και μας προσβάλλει ως πολίτες και ως ανθρώπους.

Όριο [1]

Γεράσιμος Γαλιατσάτος, Απομόνωση, 2010.

Το όριο της σκέψης μας ο εγωισμός μας.