Σπιθαμὴ Γῆς

Τὴν ἴδια σπιθαμὴ γῆς

Θὰ ὑπερασπιστοῦμε

Μὲ τὰ χέρια              μὲ τὰ πόδια

Μὲ τὰ νύχια             μὲ τὰ δόντια

Μὲ τὴν ψῆφο           μὲ τὰ λόγια

Θὰ ἀναμετρηθοῦμε

Σὲ κατώφλια             σὲ ἀνώγεια

Σὲ μπαλκόνια           σὲ αὐλὲς

Σὲ πλατεῖες               σὲ ὑπόγεια

Συνοικίες                  γειτονιές

Τὶς βαθιὲς πληγὲς τοῦ χθὲς

ἀνταμώνουμε μὲ λάδι

μὲ κρασὶ συντροφικό

Χειρώνακτες σμιλεύουμε

Τὸ αὔριο μὲ πηλὸ

Τὸ αὔριο μιᾶς σπιθαμῆς γῆς

Ποὺ μᾶς στεργιώνει

Χρέος μας στὸ χελιδόνι

Στὰ σπλάχνα μας τ’ ἀποδημητικὰ πουλιά

Στοὺς γονεῖς μας      στὰ παιδιά

Αὐτὴ τὴ σπιθαμὴ γῆς

Θὰ τὴν ὑπερασπιστοῦμε

Ἐδῶ θ’ ἀνθίσουν πάλι

Τ’ ἁγιοκλήματα, οἱ δάφνες

Οἱ βασιλικοί.

Ὀσμίζομαι τὴν ἀντάρα ποὺ ἔρχεται

 ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ-ΠΙΣΙΝΑ, Τοπίο τῆς Ψυχῆς μου 
Αὔγουστος-Σεπτέμβριος 2013. Ἀκρυλικὸ σὲ καμβᾶ. Διαστάσεις 20 x 20 ἑκ.

Ἀπώλειες ὑπέρτερες πολέμου

Μὲ θάλαμο ἀερίων μοιάζει ἡ χώρα

Ποὺ νευροπαραλύουν ὅσους δὲν νεκρώνουν

            Τὰ φύλλα τῆς γαρδένιας μοσχοβολοῦν μεθυστικά

Ποὺ τὸ νοῦ θολώνουν τῶν καλόπιστων

Ποὺ πεδικλώνουν στὰ δεσμὰ τῆς ἐξυπνάδας τους τοὺς ξύπνιους

Μοναχικὸς ὁ ἀσκητὴς μὲς στὸ θολάμι του

Χαράζει μὲ τὰ νύχια του στὸ βράχο τὰ σημάδια

            Σμίγοντας μὲ τὸ γιασεμὶ

Ὀσμίζομαι τὴν ἀντάρα ποὺ ἔρχεται

Ὀσμίζομαι τὸ ἄσπρο σου ἄρωμα

Ὀρθώνομαι καὶ φλέγομαι στὸ φῶς τὸ ἐωθινό

            Σὲ πάλλευκο φιλί

Καθὼς χορεύουν ἀνεπαίσθητες οἱ σκόνες στὸ στερέωμα

Καθὼς βροχὴ χαϊδεύει τὶς πλάτες τῶν παιδιῶν

Στὴν ἅπλα τῆς ἀλάνας 
Τὸ μπάσο μοῦ κρατᾶ ὁ ἦχος τῆς καρδιᾶς

.