Είτε

Έρημη Χώρα, του Loccus

Είτε ηχούν οβίδες

Είτε συρίζουν τα καλάσνικοφ

Καθώς τις σφαίρες τους βυθίζουν

Σε μελαμψό κορμί

Είτε στη σιγή

Με έναν τελευταίο παφλασμό

Χάνεσαι, ψυχή μου,

Στο αχερούσιο νερό

Είτε με εκκωφαντική αλαζονεία

Οι δράστες αθωώνονται

Είτε στη σιωπή

Τα θύματα τυλίγονται

Θ’ αναζητώ

Τον ήχο του τζιτζικιού

Που με ησυχάζει κάθε μεσημέρι

Της θάλασσας το φλοίσβο

Που διατρανώνει

Πειστικά πως είναι καλοκαίρι

Τον άνεμο

Που περνά γλυκά μες στις πευκοβελόνες

Τα καρφιά στο ηδύτατο κορμί σου

Που βάφουν παπαρούνες

Σσσσ...

Τζιτζίκι απλώς να ξάπλωνα

Να σε υμνούσα ζαλισμένη από τη ζέστη

Με ένα τραγούδι αδιάλειπτο

Ύμνος και κλαυθμός

Παραδίδομαι ολότελα

Σου παραδίδομαι

Το πηχτό σκοτάδι

Λαχταρά δυσωπώντας το ανέσπερο Φως.

(31 Ιουλίου 2014)

Χριστός Ανέστη!

Η εις Άδου Κάθοδος από τη Μονή της Χώρας (Καχριέ Τζαμί)

Χριστός Ανέστη!

Ιδού το χαρμόσυνο άγγελμα. Αυτό που όλα τα αλλάζει. Πάνω σ’ αυτό αναμετριούνται η διερώτηση, η δυσπιστία, η αμφιβολία και η πίστη.

 Χριστός Ανέστη! είναι η καρδιά του πρωτοχριστιανικού κηρύγματος. Ένα ρήμα, ένα ουσιαστικό, η άκρα λιτότητα ως ταιριάζει στην άκρα ταπείνωση. Δυο λέξεις, που εμπεριέχουν το σύνολο της χριστιανικής διδαχής.

Χριστός Ανέστη! είναι η καρδιά της πίστης μας – και όλα τα άλλα περιφράσεις και επεξηγήσεις.

Χριστός Ανέστη! γίνεται χαιρετισμός, γίνεται αγκαλιά, γίνεται τραγούδι, γίνεται φιλί.

Χριστός Ανέστη! και τι νόημα έχουν τα χρόνια πολλά, μια άνευ ουσία επένδυση στην αφθονία. Πόσο χλωμά μπορεί να μοιάζουν όλα μπροστά στο φως της Ανάστασής του.

[Χριστός Ανέστη! Και είχα την ευλογία και τη μεγάλη χαρά να περάσω μια βδομάδα ησυχίας, ανάμεσα σε ήσυχους ανθρώπους, σε ζώα και πουλιά, σε τραγούδια, φωνές, γέλια και κλάματα. Μακριά από όλα τα media που φιλοδοξούν διαμεσολαβώντας να επικαθορίζουν τη ζωή μας.

Χριστός Ανέστη! Και θυμήθηκα πόσο ωραία είναι η απλή ζωή, η φύση, το άρμεγμα, το περπάτημα, η φωτιά... Πόσο ωραίος ο κόσμος Του.  Πόσο ελεύθερος.

Χριστός Ανέστη! Και χάρηκα ευλογημένα διαβάσματα που έγιναν και από υποχρέωση αλλά κόμισαν βαθύτατη χαρά].

Ανέστη Χριστός! Κι ας έχουμε σακατευτεί, μπερδευτεί, αλλοτριωθεί, σκλαβωθεί.

Ανέστη Χριστός! Και βρίσκει πραγμάτωση το όραμα του Ιεζεκιήλ.

Ανέστη Χριστός! Και ζωή εκ του Άδου ανέτειλε.

Ανέστη Χριστός! Και ζωή πολιτεύεται.

Καθώς προσμένουμε και εργαζόμαστε για την κοινή μας ανάσταση, Χριστός Ανέστη!

Ἄνομο Μυστικό

 

Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα, Άνθρωπος Στοχαστικός. 

Ακουαρέλα 15,2 x 10,2 εκ.

Κύκλος στενὸς γνωρίζει

Τὸ μυστικὸ ποὺ ἡ πόλη εἰκάζει, ψιθυρίζει

Σὲ γωνίες σκοτεινὲς καὶ σὲ ὑπόγεια

Φλοῖσβος ποὺ χαϊδεύει πληκτρολόγια

Κρυφὸς κυματισμὸς ποὺ

Μεταδίδεται σὲ δίκτυα ἀσύρματα

Καὶ σὲ τηλέφωνα

Δὲν λείπουν οἱ δεκάδες τὰ φερέφωνα

Καὶ σὰ σκυλεύουν μὲ τὰ λόγια

Τὰ σπλάχνα τοῦ φιλιοῦ

Ὁ ἥλιος τοῦ μεσημεριοῦ

Ἀναπάντεχα κονταίνει τὶς σκιές

Ποῦ νὰ σταθεῖς;

Ἐχάθηκε τὸ χθές...

Καὶ λόγω μειωμένης προσοχῆς

Σὰ σκόνες αἰωροῦνται

Οἱ πηγές        τὰ συντριβάνια         τὰ συντρίμια

Τῆς ἀσίγαστης φλυαρίας

Ὅλοι τινάζουν τὸν κονιορτὸ

Καὶ ταραχὴ ξεσπᾶ

Στὴν ἀγορὰ καὶ στὴν πλατεία

Ὅλοι κοιτιοῦνται

– Ὄχι ἐγὼ      λένε τὰ μάτια

Μὲ τὰ χείλη σφαλιστά

Ὤ! σᾶς πιστεύω ἀναμφίβολα

Λέει κι αὐτὸς

Τὸ ψέμα ποὺ δικαιοῦται

Μὰ ἡ ζωὴ δὲν εὐοδοῦται ἐδῶ

Φεύγει καὶ παίρνει τὰ βουνὰ

Καὶ τὸ μυστικὸ

Ξανὰ μαζί του παίρνει

Κατάσαρκα

Γυμνὸ ἄνθρωπος δὲν τὸν βλέπει πιὰ

Παρὰ μὲ τὴ θανή

Ἡ ἱστορία ἄλλο δὲν ἔχει ἡδονὴ

Τὴν πρώτη τὴν ἀνέμελη

Κυκλώνει καὶ τελειώνει.

------------------------------------------------------

Σήμερα συναντιέται η ποίηση με τον αγώνα κατά του ρατσισμού. Κι εμείς συναντιόμαστε σε διιστολογικό αφιέρωμα:

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ: koul // ο βιβλιοθηκάριος: Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας // Ερυθρό Καγκουρώ: Ο Τζουζέπε Ουνγκαρέτι νεοσύλλεκτος // Ποδηλάτισσα: Η παρουσία // Rubies & Clouds – RoubinakiM: Η ποίηση να μας φυλάει // kospanti: Μπήκα στην ποίηση // Rubies & Clouds – Nefosis: Μισοκρυμένα τα εφήμερα // Το καραντί: 21η Μαρτίου // Αναγενημμένη: Ποιητική Ισημερία IV // Τσαλαπετεινός: Μιλώ // Σημειωματάτιο: Για την ημέρα της ποίησης και κατά του ρατσισμού // Anna Silia: Μια ακόμη Παγκόσμια Μέρα //